door: Jean Stabel-Creemers

 

In 1963 was ik acht jaar en met mijn ouders, broer, zusje, tante en oom gingen we dikwijls op zondag naar de Warande om te spelen en te wandelen. Op warme dagen zochten we verkoeling in het park. Vooraf gingen we ook altijd een kaarsje branden bij het kapelletje dat in een zijstraat van de Bredaseweg stond. Na afloop dronken we wat bij het Dorstig Hert. We gingen altijd te voet.

Als kinderen vonden we dit geweldig. We bouwde er hutten en holen; soms erg diep de grond in. Mijn moeder had lekkere broodjes, koffie en lekkers meegenomen. Mijn vader deed graag een tukje op de banken in de Warande.


Ook gingen wij regelmatig met de familie, en later met vrienden, naar de dierentuin. En weer wat later, toen ik werkte, ging ik met mijn cliënten van het Hooge Veer de dierentuin bezoeken. Jammer dat de dierentuin niet meer bestaat. Het was zo een uniek, mooi plekje in Tilburg. Gelukkig is er de warande nog


Ons gezin heeft een maand of drie in de Sinopelstraat gewoond en ik speelde met mijn buurmeisje, die een eend als huisdier had, ook dikwijls in de Warande.

Ik fietste door de Warande naar school, omdat het een kortere weg was om vlug op school te komen. Maar ik genoot er ook van, omdat het er zo mooi was.

 

Op vrijdag 29 september 1978 ben ik getrouwd en hebben we foto's gemaakt in de Warande.

Het was een gelukkige, prachtige dag en het zonnetje scheen.

  

Toen we kinderen hadden fietsten we er met onze dochters ook weleens naar toe. Het was altijd gezellig; wandelen, spelen, paddenstoelen zoeken.

Vorige winter heb ik met mijn jongste dochter nog een sneeuwwandeling gemaakt in de Warande. Mijn man traint er voor de ten miles en de warandeloop.

 

Het is een prachtig bos en heb goede herinneringen aan de vele mooie momenten. Ook nu geniet ik er nog steeds van.