Warande

Dit digitale boekje is samengesteld ter gelegenheid van de Week van de Warande in het kader van het 300-jarig bestaan van het Tilburgse sterrebos. De week heeft plaatsgevonden van 8 tot en met 16 september.

Lees meer...

door: Ad de Bruijn

Zo'n 50 jaar geleden woonde ik als kind in de Parochie Gasthuisstraat, in een straat waar vele grote gezinnen woonden. Ik kwam uit een gezin met elf kinderen en er woonden er meerderen met elf of twaalf kinderen. We speelden altijd met alle kinderen samen op straat.

Lees meer...

Door: José

Op een maandag in april ging ik, zoals ik zo vaak doe, met mijn hond in de Oude Waranda wandelen. We liepen rechtstreeks naar het vennetje in het midden van het bos. Mijn hond stond al snel in het water en ik had een boomstam gepakt. Hij vindt het heerlijk om het water in te rennen om de boomstam op te halen. Ik stond aan de rand van het ven.

Lees meer...

Door: Angela van Bebber

Eind 2005 werd mij geadviseerd om eens vaker te gaan wandelen; dat zou goed voor me zijn. In die tijd worstelde ik met mezelf, want ik stond voor een keerpunt in mijn leven. Ik kwam niet veel buiten en hoewel ik in de Blaak woonde kende ik de Oude Warande niet. Dus toen ik het advies opvolgde en eens ging wandelen kon ik kiezen tussen het Wandelbos en de oude Waranda. Het werd de Warande. Het moest zo zijn.

Lees meer...

Door: Frans de Laat

In de jaren zeventig woonde ik als student op kamers in Tilburg. Niet zoals veel studenten op een kamer in het centrum, maar in een oude varkensstal. Ik huurde bij een boer aan de Zwartvenseweg, tegenover de Warande, een kamer. Hij had zijn oude varkensstallen omgebouwd tot studentenkamers. De boerderij was nog in bedrijf, dus ik kon ’s avonds ook wel eens een koe zien kalven; heel wat anders dan het studentenleven ’s avonds in de kroeg,  waar ik overigens ook volop aan deelnam.

Lees meer...

door: Jan Lavrijsen

Toen ik de verschillende verhalen over de Oude  Warande las, was  het alsof ik, als oud bewoner van de Warande, zoon van boswachter Nelis en Cato Lavrijsen, in een reűnie van herinneringen en herkenning terecht was gekomen. Dit kwam mede door de verhalen van mensen wiens naam ik nog van vroeger  ken, voorvallen die zij vertelden, met name over mijn familie, waarvan ik soms zei: 'dat is waar' of 'wat leuk dat terug te lezen'. Sommige van die verhalen was ik vergeten, of kende ik niet en daarom des te interessanter.

Daarom had ik er behoefte aan daar op te reageren.

 

Lees meer...

Door: Willem Landzaat

In de begin jaren 50 ging ik met mijn vader, en later met mijn broers, vaak naar De Warande om langs de dierentuin te lopen. Af en toe gingen we de dierentuin in, waar vlakbij de papegaaien ook een mooie speeltuin was. In De Warande zelf gingen wij vaak spelen; hutten bouwen, beukennootjes rapen en de waterpomp gebruiken die grondwater oppompte. Het was voor ons een leuke plek en het was vlakbij, want wij woonden aan de Berkdijk.

Lees meer...

door: Karel de Beer

Al een halve eeuw heb ik iets met de Oude Warande. Vroeger fietste ik er als broekje doorheen om met m’n vriendjes te gaan hockeyen. Voor de conditietraining werden we er hardlopend doorheen gejaagd en dat vonden wij toen helemaal niet leuk. Tegenwoordig doe ik dit nog, op vrijwillige basis! Onder het lopen kwam ik er bijvoorbeeld ook toe om mijn verdeelde geest te pijnigen over de hockeyfusie.

Verspreid over de afgelopen vijf jaar heb ik enkele verhaaltjes geschreven die alle wel iets te maken hebben met de nu jubilerende Oude Warande. Op mijn toenmalige blog, voor niemand en toch voor iedereen. Ik heb ze bij elkaar geharkt voor de komende jubileumviering en dat luidt als volgt.

Lees meer...

Door: Marlou van Oevelen

 

Vanaf 1965 woonden wij in de Gentiaanlaan in de toenmalige nieuwbouwwijk "het Wandelbos" in Tilburg: mijn vader, moeder, drie jongens en een meisje.

Mijn vader kwam rond 17.30 uur thuis van zijn werk. Daarna vlug eten en dan met z`n vieren naar de Oude Warande. Ma bleef thuis met de jongste.

Lees meer...

VoordeverandaindetuinDoor: M. Bastiaansen – de Rooij (met dank aan de zussen Joossens)

Het familiehuis van de familie Verbunt dat midden in het bos stond was indertijd verhuurd aan een viertal families, waaronder mijn ouders Marcel de Rooij en Wilhelmina Smeets. In de oorlog is het huis gevorderd geweest door de Duitsers en later door de Engelsen. De families die na de oorlog het huis gingen bewonen, vonden de ramen beplakt met zwart papier wat ze er met scheermesjes af hebben moeten krabben.

Lees meer...